::My Blog My World::

บทที่ 2 การเริ่มต้น

หลังจากการปฐมนิเทศผ่านไป ก็ยังเหลือเวลาปิดเทอมอีกเล็กน้อย เด็กหนุ่มเลือกที่จะใช้เวลาที่เหลือไปกับการทำอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับการเรียน

เมื่อโรงเรียนเปิดเทอม เป็นที่รู้กันว่าเมื่อขึ้นชั้นใหม่ ในวันแรกของการเรียนนั้น จะเป็นการเลือกที่นั่งในห้องเรียน เนื่องจากเด็กหนุ่มก็ไม่ได้เป็นพวกเด็กเรียน เขาเลือกที่จะนั่งตรงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ด้านหน้าห้อง เขาปล่อยให้ผู้หญิงในห้องเลือกที่นั่งกันให้เสร็จก่อน แล้วจึงเริ่มเปิดศึกแย่งชิงที่นั่งกับผู้ชาย ที่ต่างมีความมุ่งหมายจะจับจองที่นั่งทางด้านหลังกันแทบทุกคน

จนในที่สุดเด็กหนุ่มก็ได้ที่นั่งค่อนไปทางด้านหลังห้อง ซึ่งก็เป็นที่พอใจแล้วล่ะ แค่ไม่ได้นั่งหน้าก็พอ เขานั่งได้สักพักก็มองไปรอบตัว ดูเหมือนจะมีคนที่เขาไม่รู้จักประมาณครึ่งห้องเลยทีเดียว จริงอย่างที่เพื่อนเขาบอกว่า เขารู้จักคนน้อย จนสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นคนที่เด็กหนุ่มสนใจมาตั้งนานแล้ว เธอนั่งอยู่ไม่ไกลมาก เรียกได้ว่าอยู่ในระยะที่พอจะแอบมองได้โดยไม่เป็นที่ผิดสังเกตมากนัก แต่ถ้าได้นั่งทางด้านหลังก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ เด็กหนุ่มคิดเล่นๆ เมื่อมองเห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังของเธอคนนั้น

มุมนี้วิวดีนะ โน้ตทักขึ้น ทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย

คราวหน้าคราวหลังปรากฏตัวก่อนจะพูดกับฉันได้มั้ย? เด็กหนุ่มคิด

นายใจลอยเองต่างหากล่ะ โน้ตพูดขึ้นแล้วทำหน้าพยักพเยิดไปทางหญิงสาวคนนั้น

ก็ได้ คราวนี้ฉันผิดเอง เด็กหนุ่มคิดด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย

ว่าแต่ นายคิดได้รึยังล่ะว่าจะเริ่มต้นยังไง?

นี่เพิ่งเปิดเทอมวันแรกเองนะ

วันนั้นนายก็พูดทำนองนี้ ความจริงฉันก็ไม่อยากเร่งเร้ามากนักหรอก แต่ถ้านายไม่รีบทำอะไรซักอย่างล่ะก็ มีหวังโดนชิงตัดหน้าแน่ ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นมองเธอมาตั้งนานแล้ว อาการคล้ายๆ นายเลย โน้ตพูดแล้วชี้ไปทางผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ห่างจากเด็กหนุ่มไปทางด้านหลังเล็กน้อย เด็กหนุ่มมองตามไป

นักเรียนใหม่นี่นา เด็กหนุ่มคิด

นายมีคู่แข่งซะแล้วล่ะ โน้ตพูดเพื่อกระตุ้นให้เด็กหนุ่มเริ่มจะทำอะไรจริงจังซักที

แต่แค่มองเอง ยังฟันธงไม่ได้หรอก เด็กหนุ่มค้านขึ้น

นายมองโลกในแง่ดีเกินไปรึเปล่า? โน้ตยังคงยืนยันความคิดของตัวอง

นายต่างหากที่มองโลกในแง่ร้าย เด็กหนุ่มก็ยืนยันความคิดของตนเองเช่นกัน

พอเถอะ ฉันไม่อยากเถียงกับนายแล้ว เถียงไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก โน้ตพูดอย่างหน่ายๆ เอาเป็นว่า นายระวังไว้หน่อยก็ดี อย่าประมาทล่ะ

หนึ่งเดือนต่อมา

สิ่งที่โน้ตได้เตือนเด็กหนุ่มเอาไว้เป็นความจริง นักเรียนใหม่คนนั้นเริ่มจีบหญิงสาวที่เด็กหนุ่มหมายปองมาเป็นเวลานานอย่างชัดเจน เด็กหนุ่มรู้สึกเสียดายเวลาที่เขาปล่อยให้ผ่านมาตั้งนานโดยที่ไม่ได้เริ่มต้นทำอะไรจริงๆ จังๆ เลย หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาก็แค่คุยกับเธอนิดหน่อย จนแทบะนับประโยคได้ เขาคงประมาทเกินไป คงเพราะเขาคิดว่าได้เปรียบที่รู้จักเธอมาก่อนแล้ว ถ้าเทียบกับนักเรียนเพิ่งเข้าใหม่ล่ะก็ ยังไงก็ได้เปรียบเห็นๆ แต่เขากลับคิดผิดไปถนัด

ฉันจะทำไงดีล่ะที่นี้? เด็กหนุ่มถามโน้ตขณะที่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงด้วยความเหน็ดเหนื่อย

เรื่องอะไรงั้นเหรอ? โน้ตถามกลับ

นายก็รู้นี่นาว่าฉันกำลังพูดเรื่องอะไร

ถ้าเรื่องนั้น โน้ตทำท่าคิดอยู่ครู่ก่อนจะตอบว่า ตอนนี้ก็ยังไม่สายไปหรอกนะ

แต่เจ้าหมอนั่นแซงหน้าฉันไปแล้วนะ

ถ้าจะพูดให้ถูก นายต่างหากที่อยู่กับที่

มันก็จริงอยู่หรอก เด็กหนุ่มเสียงอ่อยลง

แค่นายเร่งเครื่องหน่อย ฉันว่านายแซงหน้าได้สบายๆ โน้ตพยายามให้กำลังใจ

แต่เจ้าหมอนั่นก็ดันเป็นเพื่อนของฉันอีกนี่สิ

ไม่เห็นต้องสนเรื่องนั้นเลย

นายน่าจะรู้จักนิสัยฉันดีที่สุดไม่ใช่หรอ?

เรื่องนั้นฉันรู้ แต่นายควรจะเลิกนิสัยขี้เกรงใจแบบนั้นซักที ฉันก็บอกนายตั้งหลายครั้งแล้ว

แต่ว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันว่าถอยดีกว่า ถ้าเดินหน้าไป มีแต่จะเสียความรู้สึกกันเปล่าๆ

ก็แล้วแต่นายเถอะ แต่ถ้านายไปคุยกับหมอนั่นก่อนก็ไม่น่ามีปัญหา หรือไม่ต้องคุย แล้วลุยเลยก็ไม่เห็นเป็นไร เอาไว้เคลียร์ทีหลังก็ได้ เป็นเพื่อนกันยังไงก็น่าจะคุยกันรู้เรื่อง

ฉันอยากจะเป็นแบบนายจริงๆ เลย แต่ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก ฉันจะพยายามตัดใจก็แล้วกัน ถ้าทำอย่างนี้ คนที่เสียใจก็คือฉันคนเดียว แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากหรอก ก็ฉันยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยนี่นา แทบจะไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ พูดจบเด็กหนุ่มก็ส่งยิ้มกว้างให้กับโน้ต เหมือนจะบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก แต่โน้ตก็ดูออกว่านั่นมันฝืนยิ้มชัดๆ

ถึงแม้เด็กหนุ่มบอกว่าจะพยายามตัดใจ แต่เขาก็ยังคงเฝ้ามองเธอคนนั้นอยู่บ้างเป็นครั้งคราว แทนที่เขาจะเริ่มต้นเข้าใกล้เธอ แต่เขากลับต้องเริ่มตัดใจจากเธอแทน เขารู้สึกว่ามันยากยิ่งกว่าเดิมหลายเท่านัก